Το 1982, όλοι της έλεγαν ότι θα πεθάνει μόνη σε κάποιον ξένο δρόμο. Δεν άκουσε.

Η Elspeth Beard ήταν 23 ετών, συντετριμμένη μετά από έναν άσχημο χωρισμό και αβέβαιη αν ήθελε να συνεχίσει το πτυχίο της αρχιτεκτονικής.

Έτσι πήρε μια απόφαση που σόκαρε όλους όσους την ήξεραν.

Θα έκανε το γύρο του κόσμου με τη μηχανή της. Μόνη.

Η μητέρα της απείλησε να την αποκηρύξει. Τα περιοδικά μοτοσικλέτας αρνήθηκαν να καλύψουν την ιστορία της. Οι φίλοι της έδωσαν τρεις μήνες πριν έρθει σέρνοντας σπίτι.

Έφυγε έτσι κι αλλιώς.

Με μόλις £2.600 εξοικονομήθηκαν από τη δουλειά σε μια παμπ, μια μεταχειρισμένη BMW R60/6 του 1974 με 45.000 μίλια ήδη πάνω της, και ένα σετ χάρτες, η Elspeth ξεκίνησε από τη Νέα Υόρκη και έστρεψε τους τροχούς της προς το άγνωστο.

Δεν υπήρχε GPS. Δεν έχει κινητό τηλέφωνο. Χωρίς ίντερνετ. Κανένα εναλλακτικό σχέδιο.

Μόνο αυτή, η μηχανή και ο ανοιχτός δρόμος.

Τα επόμενα δυόμισι χρόνια, ταξίδευε μέσα από ερήμους και ζούγκλες. Διέσχισε ορεινά περάσματα σε χώρες σε πόλεμο. Έπεσε στο αυστραλιανό outback και πέρασε δύο εβδομάδες στο νοσοκομείο. Στη Σιγκαπούρη, κλέφτες έκλεψαν ό,τι είχε – το διαβατήριό της, τα λεφτά της, ακόμα και το κλειδί ανάφλεξης.

Όταν τα λεφτά της τελείωσαν στο Σίδνεϊ, έπιασε δουλειά σε αρχιτεκτονική και έζησε σε γκαράζ με τη μηχανή της για επτά μήνες – απλά για να εξοικονομήσει αρκετά για να συνεχίσει.

Κόλλησε ηπατίτιδα τόσο σοβαρή που μετά βίας μπορούσε να σταθεί, παρόλα αυτά διέσχισε το Ιράν σε επτά ημέρες με υψηλό πυρετό.

Ποτέ δεν γύρισε πίσω.

Τον Νοέμβριο του 1984, η Elspeth Beard επέστρεψε στο Λονδίνο αφού κάλυψε 35.000 μίλια σε 23 χώρες.

Είχε γίνει η πρώτη Αγγλίδα που έκανε τον γύρο του κόσμου με μοτοσικλέτα.

Και όταν έφτασε σπίτι;

Κανείς δεν νοιαζόταν.

Χωρίς δημοσιογράφους….. δεν γιορτάζουμε. Ούτε καν η οικογένειά της έδειξε ενδιαφέρον. Έβαλε τις φωτογραφίες και τα ημερολόγιά της σε ένα χαρτόκουτο και δεν τα κοιτούσε 30 χρόνια.

Αλλά η ιστορία της δεν έμεινε θαμμένη για πάντα.

Σήμερα, η Elspeth είναι μια διάσημη αρχιτέκτονας που μετέτρεψε έναν βικτωριανό πύργο νερού 130 μέτρων στο βραβευμένο σπίτι της. Τα απομνημονεύματά της, “Μοναχικός Καβαλάρης”, ενέπνευσε μια νέα γενιά τυχοδιωκτών.

Όταν ρωτήθηκε τι έμαθε από το ταξίδι της, είπε….

“Το ταξίδι με δίδαξε ότι δεν υπήρχε τίποτα που δεν μπορούσα να αντιμετωπίσω και δεν υπήρχε πρόβλημα που δεν μπορούσα να λύσω.”

Μερικές φορές ο κόσμος σου λέει να μείνεις μικρός.

Μερικές φορές θάρρος σημαίνει να αρνείσαι να ακούσεις.