Οι ρίζες που συνδέουν

Ίσως έτσι να είναι όταν μεγαλώνεις, όταν προχωράς πιο πέρα…. . Απ’ το μισό που σου “αναλογεί”.

Την περασμένη Δευτέρα είπαμε αντίο στην Αλατόπετρα Γρεβενών, στην Αριστέα. Την αγαπημένη μου καθηγήτρια από το λύκειο αρχικά, κι έπειτα φίλη κοντινή.

“Ψυχογυιέ, είμαστε αδερφές ψυχές”, έλεγε. Και το ένοιωσα στις τελευταίες στιγμές πριν πούμε το αντίο.

Αλλά λέμε στ’ αλήθεια αντίο στους ανθρώπους που έχουν χαραχτεί μέσα μας σαν ένα τατουάζ;

Έχω από τον Μάρτιο του “90 τα Μονόχορδα του Γιάννη Ρίτσου, δώρο δικό της, με το σημείωμα: “Ελάχιστη συμμετοχή στις μεταμεσονύκτιες εκπομπές”. Ακόμη και τώρα, τα Μονόχορδα του Ρίτσου συχνά με ξελασπώνουν.

Τις επόμενες ημέρες, δύο γνωστοί μου άνθρωποι έχασαν τα λατρεμένα τους σκυλιά.

Ο Σταύρος τη Ματσου κι ο Παναγιώτης την Καλι.

Κι αυτή είναι μια από τις πιο απόλυτες προσωπικές απώλειες για έναν άνθρωπο που έχει την ευθύνη και την αγάπη ενός τετράποδου πλάσματος.

Ύστερα έμαθα για έναν ακόμη θάνατο. Ενός ανθρώπου που δεν γνώριζα προσωπικά, αλλά που ομόρφυνε τη ζωή του αλλάζοντας ουσιαστικά τον ίδιο του τον εαυτό.

Την Παρασκευή, προχθές, είπαμε αντίο στην Έφη, την παλιά συνάδελφο από το ΚΕΘΕΑ.

Και μπορεί να ξέρεις πως το τέλος θα έρθει κάποια στιγμή. Μπορεί να γνωρίζεις πως τα πράγματα είναι δύσκολα, κάποιες φορές μη αναστρέψιμα. Όμως…

Πόσα χωρούν μέσα σ’ αυτό το “όμως”…. .

Όταν συμβεί, όταν έρθει το άσχημο νέο, όταν ακούσεις το τέλος, το κόστος είναι αλλιώς.

Η αίσθηση πως δεν θα αναπνέεις πια τον ίδιο αέρα με τον άνθρωπο που πέθανε είναι “μουδιαστική”. Είναι μπλοκαριστική, ιδιαίτερα τα πρώτα λεπτά, τις πρώτες ώρες, τις ημέρες που ακολουθούν.

Το κοινό οξυγόνο από εκεί και πέρα είναι οι αναμνήσεις. Κι όσο κι αν δεν ξεθωριάζουν, παραμένουν αναμνήσεις. Είναι το πίσω. Το πριν. Το όχι μετά. Το όχι τώρα.

Είναι, με μια έννοια, η απόδειξη της απουσίας. Γιατί αν εκείνος που έφυγε ήταν ακόμη εδώ, δεν θα ζούσαμε μέσα από τις παλιές ιστορίες.

Πάντα, με αφορμή τον θάνατο κάποιου, το μυαλό κάνει απίστευτα ταξίδια στο παρελθόν. Θυμάται διαφορετικές φάσεις της ζωής, κοινές διαδρομές, πρόσωπα, στιγμές, γεγονότα. Όλα όσα συνδέθηκαν με εκείνον που πέρασε στο επόμενο στάδιο.

Σκέφτομαι συχνά τις ώρες που ακολουθούν μετά την τελετή του αποχωρισμού.

Αναρωτιέμαι ποιους κοινούς γνωστούς και φίλους θα συναντήσει στο επόμενο στάδιο αυτός που φεύγει. Πόσα έχουν να πουν. Πόσα έχουν να μοιραστούν. Πόσα έχουν να περιμένουν.

Πόσες εξηγήσεις, πόσες εκλογικεύσεις χρειάζεται να επινοήσει το ανθρώπινο μυαλό για να αποδεχθεί το τελεσίδικο της κατάστασης.

Το μεγάλωμα φέρνει τη γνώση της φύσης μας με τον πιο απόλυτα ρεαλιστικό τρόπο. Με τον πιο εκκωφαντικό και ταυτόχρονα σιωπηλό τρόπο.

Απίστευτη η εβδομάδα που τελείωσε. Γεμάτη πόνο και κενό.

Τρέχοντας στο βουνό αυτές τις μέρες, σκέφτηκα το άγγιγμα ενός μεγάλου δέντρου, με ρίζες που φτάνουν βαθιά μέσα στη γη.

Το άγγιγμα και τη μετάδοση όσων νιώθουμε για εκείνους που έφυγαν.

Κι ύστερα σκέφτηκα πως οι ρίζες θα τους βρουν. Και θα τους μεταφέρουν, θα τους δώσουν το νοιάξιμο, τις σκέψεις, τα συναισθήματα. Ό,τι στέλνει ο καθένας από εμάς!!!! !