Οκτώβριος, μήνας πρόληψης

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς βρεθήκατε ποτέ κάτω από τα φώτα ενός χειρουργείου, με τα χέρια ανοιχτά από τους ώμους σαν μια μεγάλη αγκαλιά και το μυαλό να αλυχτά σαν λαβωμένο σκυλί. Να θυμάται όσα έζησε και να παρακαλά για όσα δεν πρόλαβε. Να θέλει πίσω ακόμη και τις πιο ασήμαντες μέρες. Εκείνες που κάποτε περνούσαν απαρατήρητες και ξαφνικά μοιάζουν με ολόκληρη την ευτυχία του κόσμου.

Τρεις φορές βρέθηκα στον όγδοο όροφο της Παπαναστασίου 11. Κι αν κάτι κουβαλώ από εκεί, δεν είναι μονάχα ο δικός μου φόβος. Είναι οι γυναίκες του όγδοου ορόφου.

Εκείνες με τα κουρασμένα μάτια, τα γυμνά από τις χημειοθεραπείες κεφαλάκια, τα χέρια που έψαχναν ένα χάδι. Εκείνες που είχαν σηκώσει στη ζωή τους βουνά ολόκληρα και τώρα έμοιαζαν να χωρούν σε μια χούφτα. Μάνες, κόρες, σύντροφοι, γυναίκες με ιστορίες, με αγαπημένους, με καρτέρια και νυχτέρια. Με μια ζωή που τις περίμενε έξω από την πόρτα.

Θυμάμαι τις νοσηλεύτριες, τα χαμόγελα, τα χέρια που ακουμπούσαν τρυφερά ένα μέτωπο. Θυμάμαι τη μάνα μου στην αντικριστή καρέκλα, με τα μάτια της να με σκεπάζουν σαν την ελαφρύτερη κουβέρτα του κόσμου. Και θυμάμαι τις νύχτες που κοιτούσα τις ταράτσες, τα μπαλκόνια και μια μικρή υποψία ουρανού. Περιμένοντας να ξημερώσει.

Δεν είμαι ηρωίδα. Ούτε θέλησα ποτέ να γίνω. Ο δικός μου καρκίνος ήταν ένα ασχημάτιστο κουτάβι που δεν πρόλαβε να δείξει τα δόντια του. Δίπλα μου όμως γνώρισα γυναίκες που πάλευαν με αληθινά θηρία. Και τις αγάπησα χωρίς να τις γνωρίζω. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που τους συναντάς για λίγο και τους κουβαλάς μέσα σου για πάντα.

Δεν θα πω πως ο καρκίνος είναι δώρο, ούτε πως ο πόνος μάς κάνει καλύτερους. Κανείς δεν χρειάζεται να υποφέρει για να μάθει την αξία της ζωής. Θα πω μονάχα πως εκεί, στον όγδοο όροφο, κατάλαβα πόση τρυφερότητα μπορεί να χωρέσει μέσα στον φόβο. Πόση αγάπη μέσα σε ένα βλέμμα. Και πόσο πολύτιμο είναι να μπορείς να ονειρεύεσαι ακόμη την επόμενη άνοιξη.

Αυτόν τον Οκτώβρη, λοιπόν, μια παράκληση μόνο. Να φροντίζετε τον εαυτό σας. Να κάνετε τις εξετάσεις σας. Να αγκαλιάζετε τους ανθρώπους σας. Να μη φυλάτε την αγάπη για αργότερα.

Κι εγώ, αν μπορούσα, θα γύριζα για λίγο στον όγδοο όροφο. Θα έπαιρνα μια γαλάζια μπογιά και θα τον έβαφα από άκρη σε άκρη σαν θάλασσα. Για όλες εκείνες τις γυναίκες. Για όσες γύρισαν σπίτι, για όσες συνεχίζουν να παλεύουν, για όσες δεν πρόλαβαν.

Και θα άφηνα σε κάθε περβάζι λίγο ουρανό.

Να ξημερώνει. Να ξημερώνει για όλες.