Καλοκαίρι είναι διάσπαρτες στιγμές

II. Η στιγμή στο φανάρι όταν κοιτάς τους τουρίστες. Εσύ σε ρυθμούς καθημερινότητας.

III. Το κάλυμμα του δέρματος που αφήνουν πίσω τους. Κάτω στη γη, γαντζωμένο στο δέντρο. Τα τζιτζίκια όταν ετοιμάζονται για την ενηλικίωση.

IV. Οι εικόνες του θερινού σινεμά.

V. Η στατικότητα του ζεστού αέρα.

VI. Ξαπλωμένο σώμα, χωρίς να σκουπιστεί. Στα βότσαλα, στην άμμο.

VII. Νωρίς το πρωί, αργά το βράδυ απαραίτητο φούτερ. Στη μηχανή.

VIII. Η σκιά των δέντρων, καταφύγιο σε κίνηση.

IX. Η μπουγάδα στο μπαλκόνι, στεγνώνει σε μια ώρα.

X. Ο ουρανός στο θερινό σινεμά.

XI. Τα παγωτά που λιώνουν, όπως η ζέστη μέσα μας λιώνει απ’ το παγωτό.

XII. Τα ξερά χόρτα κι ο Βασιλιάς τους τα στάχυα.

XIII. Το μπετόν, η άσφαλτος που βράζει, στην πόλη.

XIV. Οι αχυρομπάλες που περιμένουν υπομονετικά στο χωράφι.

XV. Η πυρωμένη άσφαλτος, στο βάθος μοιάζει με υγρό καθρέπτη.

XVI. Η άγρια πλαγιά, περιφραγμένη, αποψιλωμένη, οι ποτίστρες, ίσως ένα υπόστεγο από λαμαρίνες, τα σημάδια από τα πρόβατα και τα κατσίκια που λείπουν. Στην μέση του πουθενά, πηγαίνοντας στον προορισμό.

XVII. Αφυδατωμένη η πετσέτα της θάλασσας. Ξερή και στεγνή απ’ το αλάτι.

XVIII. Τα ξεθωριασμένα από το χρόνο, τον ήλιο, τη χρήση παιχνίδια.

XIX. Οι αναμνήσεις “αρχαίες” και σύγχρονες. Παλιές και καινούργιες, ίδιες σαν από καθρέπτη καλοκαιριού.

XX. Η πετσέτα απλωμένη πάνω στην καυτή άμμο.

XXI. Στον καναπέ, στην πολυθρόνα, απέναντι ο ανεμιστήρας. Στη μέση εσύ. Ζεστή πλάτη, δροσερό στήθος.

XXII. Ο χρόνος που μετρά καθώς στάζει ο ιδρώτας από το φρύδι, ξαπλωμένος με τα μάτια, ανοιχτά και κλειστά.

XXIII. Η σταγόνα που πέφτει απ’ το σώμα, εξαερώνεται αμέσως. Πάνω στο καυτό βότσαλο.

XXIV. Τα ξενύχτια κατά τη διάρκεια της εβδομάδας. Την επόμενη, ίδια μέρα, στη δουλειά. Δυο ώρες ύπνο. Μάτια σκονισμένα με άμμο κι αγκάθια. Νωχελική ενέργεια. Ακολουθεί την καλοκαιρινή συνείδηση του όλου… Μας.

XXV. Η βαριά σκόνη πάνω στα φυτά στην άκρη του χωματόδρομου για την θάλασσα.

Η Λέξη. Κατακαλόκαιρο . + _