10 χρόνια απ’ τον θάνατο του Ανδρέα Μπάρκουλη

Πρέπει να ήμουν 6 ετών. Ένα μαύρο σπορ αυτοκίνητο φρέναρε στο λιμανάκι της Αλυκής στην Πάρο. Βγήκε ένας πολύ εντυπωσιακός άντρας με ξυρισμένο κεφάλι και γυαλιά ηλίου. Τότε δεν ήταν συνηθισμένο το ξυρισμένο κεφάλι και το ηλιοκαμμένο δέρμα του μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση. Διαβάζοντας ότι πέθανε 80 ετών, αντιλαμβάνομαι ότι τότε ήταν κάτω από 50. Μια κοπέλα στο περίπτερο έμεινε με ανοικτό το στόμα: “ο Μπάρκουλης” ψέλισε.

“Ναι εγώ, είμαι” γύρισε και της είπε: “να έχετε μια όμορφη μέρα” και κούνησε το κεφάλι του σαν να έκανε μια μικρή υπόκλιση. Αυτή την πολύ αρσενική φωνή και την κίνηση, προσπάθησα να μιμηθώ την πρώτη φορά που μου κίνησε το ενδιαφέρον μια κοπέλα.

Μετά μπήκε στο σπορ αυτοκίνητο και έφυγε. Τον ξαναέβλεπα στην τηλεόραση και στο video καθώς ο πατέρας μου είχε μαγνητοσκοπήσει τη “Διαθήκη” από το θέατρο της Δευτέρας, όπου έπαιζε μαζί με την Πέγκυ Σταθακοπούλου.

Τον ξαναείδα μετά από πολλά χρόνια πάλι στην Πάρο, σε ένα αφτεράδικο της Νάουσας. Καθόταν σε ένα διπλανό τραπέζι μόνος του φορώντας ένα παρδαλό σορτσάκι και κάτι τραγουδούσε μόνος του. Πρέπει να ήταν κοντά στα 70. Κάποιος από την παρέα γύρισε και του είπε “Σκάσε ρε γέρο”. Γύρισα και τον είδα. Στην αρχή δεν τον αναγνώρισα. Είχε πλέον άσπρα γένια και φαινόταν να έχει παρατήσει τον εαυτό του.

Είπα στον ομοτράπεζο μου να μιλάει καλύτερα. “Γιατί;” με ρώτησε. Ήθελα να πω γιατί είναι μεγάλος άνθρωπος. Δεν πρόλαβα. Μια κοπέλα από την παρέα μας είπε: “Γιατί είναι ο Μπάρκουλης”.

Κι από εκεί που φαινόταν να μην επικοινωνεί και να είναι τύφλα στο μεθύσι σηκώθηκε όρθιος. “Ναι εγώ, είμαι” γύρισε και της είπε: “να έχετε μια όμορφη μέρα” και κούνησε το κεφάλι του σαν να έκανε μια μικρή υπόκλιση.

“Γαμώτο τόσα χρόνια λάθος το έκανα” σκέφτηκα. Εκείνος χάθηκε περπατώντας με γρήγορο βήμα. Δεν τον ξαναείδα ποτέ.

Πριν 9 χρόνια (10 φέτος 2026) τέτοια ημέρα έκανε μια υπόκλιση και μας αποχαιρέτησε ο Ανδρέας Μπάρκουλης!