Μεγάλη Παρασκευή…. . Πέρσι;

Όλη την βδομάδα τους σκεφτόμουν, όπως και άλλες βέβαια φορές που έρχονται. Ήρθε κι ο μπαμπάς μου κι οι γιαγιάδες μου, κι οι παππούδες μου, κάποιοι φίλοι που λείπουν πολύ, πάρα πολύ, ήρθε κι ένας συμμαθητής απ’ το λύκειο που πέθανε τόσο νέος με μηχανή. Ήρθε κι Φαίδρα…. ..

Νομίζω για πάντα θα έρχονται όχι μόνο Μεγάλη Παρασκευή και Μεγάλη βδομάδα. Θα έρχονται και θα φέρνουν την απουσία τους.

Κι ύστερα “ήρθε το νέο έτσι απροσδόκητα”, όπως το ‘χε γράψει ο Καββαδίας στο “Γράμμα ενός αρρώστου” που τραγούδησε η Δήμητρα Γαλάνη.

Διάβασα στην Η Εφημερίδα των Συντακτών για την βράβευση της φωτογραφίας της Καταριανής φωτορεπόρτερ Σαμάρ Αμπου Ελούφ για τους New York Times. Δείχνει τον 9χρονο Παλαιστίνιο Μαχμούντ Ατζούρ με ακρωτηριασμένα και τα δυο του χέρια από τους ώμους.

Είπε όταν κατάλαβε τί του συνέβη…. .

Όλοι ζωντανοί νεκροί είμαστε που δεχόμαστε όσα συμβαίνουν.

Κι ύστερα ευχόμαστε χρόνια πολλά, καλή Ανάσταση κι άλλες αήδιες τρώγοντας μαγειρίτσα και τσουγκρίζοντας τα αυγά μας ως καλοί χριστιανοί…. .