Μία απ’ τις πρώτες εξήντα τέσσερις ώρες
Written by v.psychogios on 04/01/2026
Στις 2 Γενάρη το μεσημέρι έγινε το τρεξιματικό καλωσόρισμα της νέας χρονιάς στο δάσος.
Από τις πρώτες 64 ώρες της χρονιάς η μία ήταν σε κίνηση έξω στην φύση.
Καμιά φωτογραφία, κανένα κείμενο το ‘χω ξαναπεί, το χω ξαναγράψει δεν βγάζει το πραγματικό, αυτό που ισχύει. Η αίσθηση δεν μεταφέρεται, βιώνεται όλα τα υπόλοιπα είναι όχι ημίμετρα, απλά περισσότερο ή λιγότερο προσπάθειες μεταφοράς αυτού που ζούμε.
Κάποια στιγμή χθες σε ήπιο ανηφορικό κομμάτι ενώ είχα κουραστεί και ένοιωθα κάποιο πόνο στο πόδι, συνηδειτοποιησα ότι έτρεχα σαν υπνωτισμένος. Πήγαινα γρήγορα (για τα δεδομένα μου) χωρίς να το ελέγχο.
Αυτές είναι κάποιες κυριολεκτικά μαγικές στιγμές του τρεξίματος, όπως άλλες σε πολύωρα τρεξίματα που για δευτερόλεπτα ή λεπτά χάνεις τα πάντα, σκέψεις, έννοιες, ανθρώπους, τον εαυτό σου τον ίδιο. Απλά το σώμα κινείται και το όλο σαν παγωμένο ακολουθεί, ζώντας το απόλυτο τώρα, το απόλυτο παρόν σαν σε κάψουλα κινούμενη που ο χρόνος όμως δεν κυλά.
Η τελευταία του 2025 έξοδο στην φύση είχε περπάτημα αργά με παρέα αργά το απόγευμα της παραμονής του νέου χρόνου. Μεγαλώνοντας κι άλλο εκεί θα πάει το πράγμα, εκεί ελπίζω να καταλήξει, στο περπάτημα…. .
Το 2025 ήταν “φτωχή” για εμένα χρονιά, με 20 ημέρες σχεδόν νοσηλείας σε νοσοκομείο και με δυο χειρουργεία πώς να βγουν ώρες και χιλιόμετρα. Η επαφή όμως και η σχέση με την αγαπημένη συνήθεια δεν χάθηκε, η σπίθα υπάρχει κάπου καλά φυλαγμένη μέσα σ’ ένα κομμάτι ξύλου έτοιμο να δώσει και να πάρει ενέργεια.
Η αρχική φωτογραφία μαζί με την απόλυτη του άλλου από το ανθρώπινο είδος πλάσματος, ξεκίνησε για διάταση αλλά κατέληξε σε υπόκλιση, στην χρονιά που έφυγε και σ’ αυτήν που ήρθε.
Να ‘μαστε καλά να κινούμαστε με κατεύθυνση την επαφή με το μέσα και το έξω.
β.ψ.