Ιούλιος 1984. Αεροδρόμιο Νάπολης. 75.000 άνθρωποι ήταν εκεί για να τον δουν

Ο Ντιέγο Αρμάντο Μαραντόνα μόλις μεταγράφηκε στη Νάπολι, την πιο φτωχή ομάδα της Serie A. Την ομάδα από μια πόλη που η Βόρεια Ιταλία περιφρονεί και που δεν έχει κερδίσει ποτέ τίποτα. Η τιμή: 105 εκατομμύρια δολάρια. Ο πιο ακριβός παίκτης στην ιστορία.

Και ενώ το πλήθος φωνάζει το όνομά του και οι γαλάζιες σημαίες καλύπτουν τον ουρανό, στον πλούσιο Βορρά της Ιταλίας, κάποιος δημοσιογράφος από το Μιλάνο, φορώντας ένα γκρι κοστούμι και με ένα τσιγάρο στο στόμα, γράφει αυτό που σκέφτονται όλοι στο Βορρά, αλλά κανείς δεν το λέει δυνατά: «Η Νάπολι πλήρωσε μια περιουσία για έναν παίκτη που είναι πολύ κοντός, πολύ χοντρός και πολύ Νοτιοαμερικανός για το Ιταλικό ποδόσφαιρο. Σε τρεις μήνες θα ζητούν τα χρήματά τους πίσω».

Δεν είναι ο μόνος. Στο Τορίνο λένε ότι οι Ιταλοί αμυντικοί θα τον κάνουν κομμάτια. Στη Ρώμη λένε ότι η Νάπολι αγόρασε έναν ακριβό παλιάτσο. Ο Ντιέγο δεν διαβάζει εφημερίδες, αλλά ξέρει τι λένε. Πάντα το ήξερε: πολύ φτωχός, πολύ χωριάτης , πάρα πολλά αρνητικά.

Αλλά ο Ντιέγο δεν ήρθε στην Ιταλία για να πείσει κανέναν με λόγια. Η Νάπολη είναι μια πληγωμένη πόλη. Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί είναι η μυρωδιά: θαλασσινό αλάτι ανακατεμένο με φτώχεια, η ίδια μυρωδιά με την πατρίδα του, τη Βίγια Φιορίτο. Το δεύτερο είναι ο τρόπος που τον κοιτάζουν οι άνθρωποι. Δεν τον κοιτάζουν με περιέργεια, τον κοιτάζουν με απελπισία. Ο Βορράς αποκαλεί αυτή την πόλη «ντροπή της χώρας». Πινακίδες σε άλλες πόλεις γράφουν: «Ναπολιτάνοι και σκύλοι ανεπιθύμητοι».

Ο Ντιέγο καταλαβαίνει τη βαρύτητα αυτού από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο. Ξέρει ότι δεν τον έφεραν εδώ για να παίξει ποδόσφαιρο. Τον έφεραν εδώ για να εκδικηθούν μια ιστορία ταπεινώσεων. Αλλά όταν φτάνει στην πρώτη του προπόνηση, ακόμη και ο αρχηγός της ομάδας τον κοιτάζει με αμφιβολία. Κανείς δεν πιστεύει πραγματικά ότι ένας μόνο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει τη μοίρα… μέχρι που αγγίζει την μπάλα για πρώτη φορά.