Η «Ζωή του Μπράιαν» ως μοντέλο πολυδιάσπασης της Αριστεράς

«Η ζωή του Μπράιαν», βρετανική ταινία του 1979 (Monty Python, η παρέα του ιδιοφυούς Τζον Κλιζ σενάριο και ρόλοι), σατιρίζει τις έριδες και τα πάθη που μαστίζουν την κατακερματισμένη Αριστερά διαχρονικά. Μιλάει για τις θρησκευτικές αιρέσεις και σέχτες των ατίθασων Εβραίων στα χρόνια του Χριστού. Υπονοεί τα κόμματα, τα γκρουπ και τα γκρουπούσκουλα της σύγχρονης Αριστεράς, που θρέφονται από τη μεταξύ τους έχθρα – ξεχνώντας τον μεγάλο αντίπαλο: τον ιμπεριαλισμό των Ρωμαίων ή τον ιμπεριαλισμό των καπιταλιστών κατά περίπτωση!

Η ταινία παρακολουθεί τον Μπράιαν, νεαρό Εβραίο, που γεννιέται την ίδια μέρα και στην ίδια γειτονιά με τον Χριστό και που κάποιοι τον περνάνε, κατά λάθος, για τον Μεσσία. Μεγαλώνει ο Μπράιαν και αναπτύσσει μια ακαταμάχητη έχθρα προς τους Ρωμαίους και τον τοπικό έπαρχο, Πόντιο Πιλάτο. Αυτή η έχθρα τον ωθεί να ζητήσει ένταξη στο Μέτωπο του Λαού της Ιουδαίας, ένα από τα πολλά απελευθερωτικά κινήματα της περιοχής, που όμως ξοδεύουν περισσότερο χρόνο στο να μαλώνουν μεταξύ τους παρά με τους Ρωμαίους.

– Ξέρεις, Μπράιαν, εμείς πιο πολύ κι από τους Ρωμαίους μισούμε το Λαϊκό Μέτωπο της Ιουδαίας. Αν θέλεις να γίνεις μέλος μας, πρέπει κι εσύ να μισείς, πιο πολύ, το Λαϊκό Μέτωπο της Ιουδαίας.

– Εντάξει, γίνομαι μέλος του Μετώπου του Λαού της Ιουδαίας και θα μισώ, πιο πολύ, το Λαϊκό Μέτωπο της Ιουδαίας.

– Ξέρετε όλοι ποιο είναι το πραγματικό μας πρόβλημα; Η έλλειψη ενότητας.

– Σωστά. Υπάρχει και το Λαϊκό Μέτωπο της Ιουδαίας.

– Ναι, το Λαϊκό Μέτωπο της Ιουδαίας. Οι διασπαστές!

– Διασπαστές! Διασπαστές! Διασπαστές!

– Και το Μέτωπο του Λαού της Ιουδαίας

!

– Οχι, αυτοί είμαστε εμείς!

– Α, νόμιζα ότι ήμασταν το Λαϊκό Μέτωπο της Ιουδαίας.

– Να ξέρεις, Μπράιαν, ότι εμείς είμαστε οι μόνοι που νοιαζόμαστε αληθινά για τον αγώνα εναντίον των Ρωμαίων.

Στην ταινία, εκτός από αυτές τις οργανώσεις, εμφανίζονται κι άλλες δύο: η Πορεία για μια Ελεύθερη Γαλιλαία και το Λαϊκιστικό Μέτωπο της Ιουδαίας – που είναι ένας παππούς μόνος του. Σε μια χαρακτηριστική σκηνή, ο Μπράιαν καταδιώκεται από δύο έφιππους Ρωμαίους. Κυνηγημένος, βρίσκεται ξαφνικά ανάμεσα σε δύο ιουδαϊκές οργανώσεις. Νομίζει ότι σώθηκε, όμως αυτές είναι έτοιμες να αλληλοσπαραχτούν. Ο Μπράιαν φωνάζει ότι από στιγμή σε στιγμή φτάνουν οι Ρωμαίοι, αλλά τούτοι δεν ακούνε τίποτα. Οι Ρωμαίοι, που είναι μόνο δύο, φτάνουν τελικά για να παρακολουθήσουν απορημένοι το θέαμα της αλληλοεξόντωσης, μέχρις ενός, των Ιουδαίων. Ο Μπράιαν το βάζει στα πόδια και το κυνήγι συνεχίζεται.

Η ταινία σατιρίζει και τον αφοριστικό λόγο της Αριστεράς έναντι του «ταξικού» αντιπάλου. Απλουστευτικός μηδενισμός που δεν βοηθάει στην κατανόηση των προβλημάτων.

– Εκτός από την αποχέτευση, την ιατρική, την εκπαίδευση, το κρασί, τη δημόσια τάξη, την άρδευση, το σύστημα καθαρού νερού και τη δημόσια υγεία, τι έχουν κάνει οι Ρωμαίοι για εμάς;

– Εφεραν ειρήνη;

– Α, ειρήνη το λες αυτό… Σκάσε!

– Εκαναν και δρόμους;

– Ε, ναι, προφανώς δρόμους. Οι δρόμοι είναι αυτονόητοι. Αλλά εκτός από τους δρόμους, την αποχέτευση, την ιατρική, την εκπαίδευση, το κρασί, τη δημόσια τάξη, την άρδευση, το σύστημα καθαρού νερού και τη δημόσια υγεία, τι έχουν κάνει οι Ρωμαίοι για εμάς;

Σε μια άλλη σκηνή, η ταινία καυτηριάζει την ευπιστία του λαού απέναντι σε κάθε λαοπλάνο, αλλά και τον λαοπλάνο που σπρώχνεται να γίνει λαοπλάνος από τον ίδιο τον λαό. Ο Μπράιαν, για να ξεγελάσει τους Ρωμαίους, που πάλι τον κυνηγούν, θα ανεβεί σε μια πέτρα και θα υποδυθεί τον Μεσσία, βγάζοντας λόγο. Ο κόσμος όχι μόνο θα τον ακολουθήσει, αλλά σε λίγο θα του γίνει φορτικός. Οταν συγκεντρώνεται έξω από το σπίτι του, η μητέρα του βγαίνει στο παράθυρο και μάταια προσπαθεί να εξηγήσει στους συγκεντρωμένους ότι ο γιος της δεν είναι ο Μεσσίας, αλλά ένας αχαΐρευτος που έχει σπιτώσει την καλή του, παρά την αντίθετη γνώμη της μητέρας του – που δεν εγκρίνει τη νύφη.

Ο Μπράιαν, ενοχλημένος, θα βγει στο παράθυρο, θα ζητήσει να διαλυθεί το πλήθος και θα φωνάξει: «Είστε ο καθένας μια ξεχωριστή προσωπικότητα!». Αυτοί όλοι μαζί, εν χορώ (αγελαία), θα φωνάξουν: «Είμαστε ο καθένας μια ξεχωριστή προσωπικότητα!». Και δεν θα διαλυθούν.

ΥΓ.: Για τη Δεξιά δεν υπάρχουν σατιρικές ταινίες. Εκεί τα πράγματα είναι σοβαρά. Εως επικίνδυνα σοβαρά!