Διαδίκτυο – ανέπαφη επαφή

Παίρνεις, φτύνεις.

Τρως, ξερνάς.

Γεμίζεις;

Αδειάζεις;

Πειραγμένος πομπός, πειραγμένος δέκτης. Επικοινωνία παραμορφωμένη, παραστρατημένη. Επικοινωνία σε συνεχόμενη κίνηση, σε πέρασμα που δεν αφήνει τίποτα πίσω, τίποτα μέσα.

”Υπερτιμημένη παρτούζα” είχε χαρακτηρίσει το διαδίκτυο ο Τζίμης Πανούσης. Έχει μεγεθυνθεί αυτή η υπερτίμηση με το πέρασμα του χρόνου. Τώρα πια τα πράγματα είναι σοβαρά.

Δεν μένει τίποτα σταθερό μέσα του. Εικόνα που φεύγει δίχως να αφήνει πίσω της τίποτα. Θρύψαλα συναισθήματος στο εδώ και τώρα, σχεδόν δίχως ίχνος, παρά μόνο ένα κενό στιγμών. Το τίποτα.

Κι έρχεται η συνάντηση με το παράδοξο. Το τίποτα επιβάλλεται. Σε μικρούς και μεγάλους. Σε ανήλικους και ενήλικους. Ένας σύγχρονος Θεός.

Είναι βαθιά κοινωνικό που καταλήγει ουσιαστικά αντικοινωνικό, η επικοινωνία των ανθρώπων στο μέγιστο του περιορισμού. Η ανέπαφη επαφή μιας διαστρέβλωσης.

Η ανάγκη να επικοινωνήσουμε, να παράξουμε έργο ως πομπός, αναζητώντας το κοινό μας. Η ανάγκη να πάρουμε πίσω, ως δέκτης. Τί όμως; Το κοινό μας; Τη γνώμη; Τη γνώση; Την αποδοχή μήπως;

Πάντα κάτι περιμένουμε από τους άλλους, από εμάς δηλαδή. Γιατί οι άλλοι δεν είναι άλλοι, είμαστε εμείς, με άλλη μορφή με άλλο σώμα, σε άλλο σώμα.

Το ίδιο είμαστε και τροφοδοτούμε την μηχανή, το μέσο, της δικτύωσης που μετατρέπεται σε ‘’διχτύωσης’’. Καθώς μπλεκόμαστε. Χάνουμε το βασικό, τη σκέψη και το απόλυτα αναγκαίο, το συναίσθημα καθώς κατακερματίζονται οι στιγμές μας.

Εμείς δηλαδή, ο άνθρωπος κι η φύση του. Μας μουδιάζει, μας παγώνει την σκέψη. Το μυαλό ξεχνά να διαβάζει και όταν το κάνει δεν κατανοεί όπως παλιά. Σαν το χαρτί, οι σελίδες ενός βιβλίου, μιας εφημερίδας να έχουν χάσει το νόημά τους.

Κι όμως εκεί είναι η ουσία. Με το βιβλίο συνομιλείς, με την εφημερίδα μαθαίνεις, κρίνεις, σκέφτεσαι. Κρατάς στα χέρια και δεν φεύγει η εικόνα, δημιουργεί μέσα μας άλλες εικόνες.

Στο διαδίκτυο η εικόνες περνάν και χάνονται. Δεν μένουν και δεν αφήνουν πίσω και μέσα μας.

Δεν είναι όλα αρνητικά. Χρειάζεται εκπαίδευση, πρώτα όμως γνώση, κατανόηση της κατάστασης. Το μέσο είναι εδώ, η χρήση του κάνει την διαφορά. Επιβάλλεται το ξεκαθάρισμα σχετικά με τι παρέχεται ως ποιοτική προσφορά.

Μια ποσότητα ουρανίου μπορεί να κινήσει ένα αεροπλανοφόρο, μια άλλη να ισοπεδώσει μια πόλη.

Το ίδιο το μέσο μπορεί να αλλάξει όχι μόνο την αντίληψή μας, αλλά την ίδια μας τη ζωή. Εκεί είναι το μεγάλο στοίχημα του ξεσκαρταρίσματος.