Αν υπάρχει κάτι που κάνει την αγάπη τόσο δύσκολη, είναι η…. .

Αν υπάρχει κάτι που κάνει την αγάπη τόσο δύσκολη, είναι η παρεξήγησή της. Και αυτή η παρεξήγηση δεν είναι απλώς νοητική. Είναι υπαρξιακή.

Την κουβαλάμε στο σώμα μας, στον τρόπο που δεθήκαμε, στον τρόπο που φοβηθήκαμε, στον τρόπο που μάθαμε να ζητάμε χωρίς να αντέχουμε να περιμένουμε.

Η αγάπη δεν δυσκολεύει επειδή δεν μπορούμε να νιώσουμε.

Οι άνθρωποι νιώθουν πολύ. Νιώθουν έντονα, γρήγορα, καταναγκαστικά.

Η αγάπη δυσκολεύει επειδή δεν αντέχουμε να μείνουμε. Μπαίνουμε στην αγάπη με μια κρυφή συμφωνία: ότι ο άλλος θα μας ξεκουράσει από τον εαυτό μας, ότι θα μας απαλλάξει από την αγωνία, ότι θα διορθώσει αυτό που μέσα μας πονά, λείπει, φοβάται.

Κι όταν ανακαλύπτουμε ότι ο άλλος δεν είναι καταφύγιο αλλά πρόσωπο, όχι λύση αλλά παρουσία, τότε αρχίζει η πραγματική δοκιμασία.

Η αγάπη γίνεται δύσκολη τη στιγμή που παύει να λειτουργεί ως επιβεβαίωση.

Όσο ο άλλος μας καθρεφτίζει ως επιθυμητούς, σημαντικούς, ξεχωριστούς, όλα μοιάζουν αυτονόητα.

Υπάρχει ένταση, προσμονή, συγκίνηση.

Υπάρχει η εμπειρία ότι κάποιος μας βλέπει και μας διαλέγει. Αυτή η εμπειρία είναι μεθυστική. Αλλά δεν είναι ακόμη αγάπη. Είναι η χαρά ότι υπάρχω για κάποιον.

Όταν αυτή η χαρά καταλαγιάζει, όπως φυσιολογικά καταλαγιάζει, τότε εμφανίζεται το πραγματικό ερώτημα, εκείνο που δεν έχει ρομαντική απάντηση: μπορώ να αγαπήσω χωρίς να με χρειάζονται διαρκώς;

Μπορώ να μείνω όταν δεν είμαι πια το κέντρο της προσοχής; Όταν ο άλλος δεν με κοιτά με λαχτάρα, αλλά με οικειότητα; Όταν η σχέση δεν με ανεβάζει, αλλά με αποκαλύπτει;

Εδώ αρχίζει η δυσκολία. Και εδώ οι περισσότεροι μπερδεύονται.

Η αγάπη γίνεται δύσκολη γιατί μας ζητά να αποδεχτούμε ότι ο άλλος δεν θα καλύψει την έλλειψή μας.

Ότι δεν θα μας κάνει ολόκληρους.

Ότι δεν θα μας απαλλάξει από τη μοναξιά μας.

Αντίθετα, θα τη φέρει στην επιφάνεια.

Γιατί μόνο μέσα σε μια αληθινή σχέση αποκαλύπτεται πόσο μόνοι είμαστε τελικά. Όχι επειδή ο άλλος αποτυγχάνει, αλλά επειδή η ανθρώπινη ύπαρξη δεν ολοκληρώνεται από κανέναν άλλον άνθρωπο.

Κι αυτό είναι αφόρητο για μια εποχή που έμαθε να βλέπει την αγάπη ως θεραπεία. Θέλουμε η αγάπη να μας φτιάξει.

Να μας σώσει.

Να μας αποκαταστήσει.

Να γίνει το αντίδοτο σε όσα δεν αντέχουμε μέσα μας.

Και όταν δεν το κάνει, λέμε ότι «δεν λειτουργεί», ότι «κάτι χάλασε», ότι «ο έρωτας έφυγε».

Στην πραγματικότητα, λειτουργεί ακριβώς όπως πρέπει: μας φέρνει αντιμέτωπους με την ευθύνη μας απέναντι στη ζωή.

Με το γεγονός ότι κανείς δεν μπορεί να ζήσει αντί για εμάς.

Ότι κανείς δεν μπορεί να πάρει πάνω του το βάρος της ύπαρξής μας. Η αγάπη δεν έρχεται για να σηκώσει το φορτίο μας ρε παιδιά… έρχεται για να περπατήσει δίπλα μας όσο το σηκώνουμε.

Η αγάπη γίνεται δύσκολη γιατί μας ξεγυμνώνει από τις άμυνες. Δεν μπορούμε πια να κρυφτούμε πίσω από ρόλους, εικόνες, επιτεύγματα.

Ο άλλος μας βλέπει όταν δεν είμαστε ωραίοι, όταν δεν είμαστε δυνατοί, όταν δεν είμαστε βέβαιοι.

Μας βλέπει κουρασμένους, αμφίβολους, αντιφατικούς.

Και τότε γεννιέται ο βαθύτερος φόβος: αν με δει έτσι, θα μείνει;

Πολλοί φεύγουν εκεί.

Όχι γιατί δεν αγαπούν, αλλά γιατί δεν αντέχουν να αγαπηθούν χωρίς όρους.

Γιατί η αγάπη που δεν βασίζεται στην απόδοση αλλά στην παρουσία είναι τρομακτική.

Δεν μπορείς να την ελέγξεις.

Δεν μπορείς να την εξασφαλίσεις.

Δεν μπορείς να την κάνεις συμβόλαιο.

Μπορείς μόνο να εκτεθείς.

Η αγάπη γίνεται δύσκολη γιατί δεν είναι συναίσθημα.

Είναι στάση ζωής. Και αυτή η στάση απαιτεί χρόνο, υπομονή, συγχώρεση.

Απαιτεί να μάθεις να ζεις με τον άλλον όχι όπως τον φαντάστηκες, αλλά όπως είναι. Και αυτό σημαίνει πένθος: πένθος για τη φαντασίωση του τέλειου, του αψεγάδιαστου, του πάντα διαθέσιμου.

Κάθε αληθινή αγάπη περνά μέσα από αυτό το πένθος. Και όποιος δεν το αντέχει, αλλάζει σχέση αντί να αλλάξει τρόπο. Αλλά η αλλαγή προσώπων δεν θεραπεύει την αδυναμία σχέσης. Απλώς την αναβάλλει.

Η αγάπη γίνεται δύσκολη γιατί μας καλεί να εγκαταλείψουμε την παντοδυναμία.

Να δεχτούμε ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε ούτε τον άλλον ούτε την εξέλιξη της σχέσης.

Ότι ο άλλος μπορεί να φύγει, να αλλάξει, να πονέσει, να αποτύχει. Κι εμείς να μείνουμε εκεί, όχι ως σωτήρες, αλλά ως συνοδοιπόροι. Όχι ως ιδιοκτήτες, αλλά ως μάρτυρες της ζωής του άλλου.

Η αγάπη γίνεται δύσκολη γιατί μας μαθαίνει να αγαπάμε χωρίς να κατέχουμε.

Όχι να απορροφούμε τον άλλον. Όχι να τον χρησιμοποιούμε για να καλύψουμε κενά. Αλλά να τον αφήνουμε ελεύθερο, ακόμη κι όταν αυτό μας πονά.

Αυτή η αγάπη δεν είναι ενθουσιαστική.

Είναι σταυρική.

Δεν υπόσχεται ευτυχία. Υπόσχεται αλήθεια.

Δεν υπόσχεται πληρότητα. Υπόσχεται σχέση.

Και η σχέση δεν είναι ποτέ χωρίς κόστος.

Είναι πάντοτε άσκηση: άσκηση υπομονής, άσκηση ταπείνωσης, άσκηση εμπιστοσύνης.

Έρχεται να μας κάνει πιο μικρούς, πιο ευάλωτους, πιο αληθινούς.

Η αγάπη που αξίζει δεν μας σώζει από τον εαυτό μας. Μας παραδίδει σε αυτόν και μας καλεί να τον μεταμορφώσουμε μέσα στη σχέση, όχι έξω απ’ αυτήν.

Καλό ξημέρωμα!